Het is bijna zover: na maar liefst 8 volle weken in en om het huis, gaat je kind weer af en toe naar school. Heeft hij of zij er zin in? Of voel je een beetje spanning of onzekerheid? Het is ook niet niks en raar: het is langer dan de zomerperiode en niets gaat zijn zoals het was. Hoe gaat je kind weer vliegen op school? In deze blog 5 handige tips (mét downloadbare gratis tools) voor een zachte landing:

Tip 1: Help je kind met overzicht

Voor Corona was het duidelijk voor je kind: iedere dag ging hij of zij naar school. Lekker overzichtelijk. En heeft je kind een gelijke tijdenrooster? Dan was het helemaal makkelijk: alle dagen waren even lang. Nu is het anders: je kind gaat de ene dag wel en de andere dag niet naar school. Vaak zal je kind meer dagen thuiswerken dan naar school gaan. Dus dat is best verwarrend voor je kind. Geef je kind grip met een weekplanner: een vrolijk overzicht waarop je kind zelf de schooldagen in kan vullen of aankruisen. En als jullie toch bezig zijn, dan is het handig om ook meteen de nieuwe buitensportdagen en -tijden erbij noteren, want die zijn vaak ook veranderd. Zo geef je je kind grip op de komende weken. En dat geeft je kind zelfvertrouwen!

Tip 2: Help je kind voorbereiden

Inmiddels zijn er zoveel spullen van school thuis beland … heb jij er nog zicht op wat het allemaal was en waar het ligt in huis? Dat wordt vast een hele zoektocht! En daar heb je geen zin in op de ochtend van de schooldag … Dus gebruik deze leuke checklist in de vorm van een speurtocht en laat je kind(eren) in het weekend al alles bij elkaar zoeken en inpakken.

Tip 3: Help je kind uitgerust te zijn

Zeg eens eerlijk? Hoe laat zijn jouw kinderen deze weken naar bed gegaan? Bij mij thuis gingen ze in het begin nog wel rond de normale tijd. Daarna werd het steeds later, maar werden ze nog wel vroeg wakker. Inmiddels gaan ze laat naar bed en slapen ze ook langer uit. Dat kan niet meer … want je wil je kind wel een ontspannen ochtend voor de eerste schooldag gunnen. Dus help je kind door nu alvast bedtijden weer te vervroegen. En lees de tips hoe jij de ochtend ontspannen kan houden, mocht het toch stressen worden (in een blog die ik eerder schreef over dit onderwerp (tip 1-4).

Tip 4: Help je kind te delen

Acht weken is een lange tijd. Ieder kind heeft dingen meegemaakt. Dingen die leuk waren,
zoals nieuwe hobbies of creaties en minder leuke dingen, zoals jarig zijn tijdens corona, een
ziekte of overlijden dichtbij. Bespreek met je kind of er iets is wat je kind graag wil dat zijn of
haar klasgenoten of leerkracht weet van hem of haar. En hoe wil jouw kind dat dan delen met
anderen? Heeft je kind nog iets nodig van de anderen? ‘Dingen’ mag je waarschijnlijk niet
meegeven aan je kind, maar een geprinte foto van de hobby, creatie of geliefde waarschijnlijk
wel. Of stuur het digitaal naar de juf, dan kan die dat laten zien op het digibord. Zo help je je
kind zich niet alleen te voelen met het gevoel dat hij of zij met jullie thuis wel kon delen, maar
op school wellicht nog onbekend is.

Tip 5: Help je kind ontladen na de eerste schooldagen

Hoezeer je je kind ook WEET dat school anders is dan anders, je kind zal er toch door
overvallen worden. Want pas na de eerste schooldag weet je kind hoe het VOELT. Stel je maar
eens voor …

Zomaar een verhaal van de eerste ochtend van misschien wel jouw kind:

“Het is ochtend en je kind wordt wakker. Ineens móet hij of zij van alles, zoals snel aankleden, snel eten, misschien al wel zelf een lunchpakketje maken. Er is haast, terwijl die er de afgelopen weken veel minder was. Dat geeft een onrustig gevoel. En dan is het tijd om naar school te gaan … je kind gaat ineens alleen, zonder jou. Met een zwaardere tas voor schoolspullen en lunch. Dat is even wat anders! Of misschien breng je je kind wel, maar je kind kan jou niet meer meenemen de school in. Alweer anders, een vreemd gevoel van alleen-zijn bekruipt je kind.

Je kind staat op de drempel van school, waar een blije begroeting op afstand volgt. ‘O, ja afstand houden’, ‘jammer’ denkt je kind. Dan een nstructie waar zijn of haar jas wel of niet mag hangen. De druk neemt toe, want je kind wil het begrijpen en goed doen. Het lukt! Je kind wil naar de klas, naar de juf. Maar dat kan nog niet. Eerst handen wassen. In een rij staan en wachten. Dat is niet makkelijk! En eigenlijk heeft je kind er ook geen zin in.

Dan eindelijk naar de klas… Dat is vertrouwd. Bij de deuropening staat de juf, ook vertrouwd. Ook zij is blij en je kind ontspant. Maar ook hier afstand. ‘Hè, wat naar’ denkt je kind. De juf wijst de plek van je kind aan. Een onbekende en nieuwe plek. Een lege plek, zonder tafels en stoelen voor andere kinderen direct om je kind heen. De afstand en het ‘alleen’-zijn is meteen weer voelbaar voor je kind.

“Is dit zoals het altijd gaat zijn?”

Dan zijn alle kinderen er. Kennelijk; want alle tafels en stoelen zijn bezet. Je kind mist nog een paar klasgenoten en realiseert zich dat die nu niet les krijgen. Dat wist je kind eigenlijk wel, maar nu is er ineens een gevoel bij. Van teleurstelling en een beetje verdriet. Het is jammer dat je kind hem of haar de komende weken niet op school gaat zien. Maar gelukkig is daar de juf en die benoemt dat en geeft de ruimte aan ieder kind om er iets over te zeggen. Ook over de weken thuis mag ieder kind iets vertellen. Dat voelt fijn! En dan is er ruimte bij je kind voor alle nieuwe regels en afspraken. ‘Ach, dat went vast’ denkt je kind.

Het is tijd om te gaan werken, ‘Lekker fijn weer met de juf’ denkt je kind. En het gaat super, want de uitleg van de juf is het fijnst. De kleine pauze breekt aan. Weer allerlei handenwasgedoe met rijen en vooral w-a-c-h-t-e-n. ‘Is dit zoals het altijd gaat zijn?’ vraagt je kind zich vertwijfeld af. Het rotgevoel stroomt weer door het lichaam van je kind. Snel jas aan en naar buiten… maar waar was die jas ook alweer?

Nog geen anderhalf uur later hetzelfde ritueel voor de overblijf. En misschien is dat voor jouw kind ook nog wel eens helemaal nieuw. Ging jouw kind altijd naar huis tussen de middag. Nu is het eten aan je eigen kleine tafeltje. Op anderhalve meter afstand van een klasgenoot. Mmmm, echt
genieten is dat niet. Langzaam kauwt je kind zijn lunch weg. Het smaakt niet echt. Gelukkig heeft de juf iets bedacht wat afleiding biedt en mag je kind weer even naar buiten. Ja, weer die rij…..

“O ja, papa en mama mogen hier niet komen”

En dan, toch ineens, de bel en is de lesdag voorbij. Wéér alle schoolspullen in de tas en met dat zware ding weer jas zoeken en alleen naar buiten: niemand op het schoolplein. ‘Huh?’ denkt je kind en vraagt zich af waar je bent. ‘O ja, papa en mama mogen hier niet komen’. Een zucht volgt en met afhangende schouders sjokt je kind alleen naar huis, zoekt jou tussen die horde geparkeerde auto’s voor het terrein. Of wacht in de rij voor de BSO, waar weer nieuwe instructies en regels en w-a-c-h-t-e-n volgen …”

Wat jij te bieden hebt …

En dan eindelijk, eindelijk als je kind weer thuis is, is op die dag weer alles zoals het was: lekker
vertrouwd. Je kind vliegt je in de armen of begint te schelden en tieren: allebei even mooie
vormen van ontlading van alle spanningsmomenten op die eerste schooldagen. Hoe fijn is het
voor je kind als jij die emoties er allemaal laat zijn en je kind biedt, wat jij als ouder in je hebt:
• Tijd
• Luisterend oor
• Erkenning
• Troost

Ik wens je kind(eren) een zachte landing en een vliegende start op school!

 

      leonie